Пол Ромер | |
---|---|
англ.: Paul Michael Romer | |
![]() | |
Дата нараджэння | 6 лістапада 1955[1] (69 гадоў) |
Месца нараджэння | |
Грамадзянства | |
Бацька | Roy Romer[d] |
Жонка | Caroline Weber[d] |
Род дзейнасці | эканаміст, матэматык |
Навуковая сфера | эканоміка |
Месца працы | |
Альма-матар | |
Навуковы кіраўнік | Роберт Лукас і José Scheinkman[d] |
Член у | |
Узнагароды | |
Сайт | paulromer.net |
![]() |
Пол Майкл Ромер (англ.: Paul Michael Romer; нар. 6 лістапада 1955[1], Дэнвер) — амерыканскі эканаміст і палітычны прадпрымальнік, прафесар эканомікі ў Нью-Ёркскім універсітэце[3]. Ромер найбольш вядомы як былы галоўны эканаміст Сусветнага банка і лаўрэат прэміі па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля ў 2018 годзе (сумесна з Уільямам Нордхаўсам) за працу ў тэорыі эндагеннага росту[4].
Да паступлення ў Нью-Ёркскі ўніверсітэт Ромер быў прафесарам Чыкагскага ўніверсітэта, Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Берклі, Вышэйшай школы бізнесу Стэнфардскага ўніверсітэта[5] і Рочэстэрскага ўніверсітэта[6][7]. Ромер быў галоўным эканамістам і старэйшым віцэ-прэзідэнтам Сусветнага банка, пакуль не сышоў у адстаўку ў студзені 2018 года пасля спрэчак, якія ўзніклі ў сувязі з яго сцвярджэннем аб магчымым палітычным маніпуляванні рэйтынгам Чылі па «лёгкасці вядзення бізнесу»[8][9]. Ромер сышоў з пасады прафесара эканомікі Нью-Ёркскага ўніверсітэта, калі далучыўся да Сусветнага банка, і вярнуўся ў Нью-Ёркскі ўніверсітэт пасля заканчэння тэрміну паўнамоцтваў. Акрамя таго, ён таксама быў навуковым супрацоўнікам у Нацыянальным бюро эканамічных даследаванняў, Стэнфардскім цэнтры міжнароднага развіцця, Стэнфардскім інстытуце даследаванняў эканамічнай палітыкі, Інстытуце Гувера, а таксама навуковым супрацоўнікам Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук і Цэнтра глабальнага развіцця[6][10].
Ромер нарадзіўся ў сям’і былога губернатара Каларада Роя Ромера і Беатрыс Мілер. У яго чатыры браты і дзве сястры. Адзін з яго братоў, Крыс Ромер, з’яўляецца былым сенатарам штата Каларада[11].
Скончыў у 1973 годзе[12] Акадэмію Філіпса Эксэтэра. Атрымаў ступень бакалаўра матэматыкі[13] і ступень доктара філасофіі эканамічных навук у 1983 годзе, абодзве ў Чыкагскім універсітэце, пасля вучыўся ў аспірантуры ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце з 1977 па 1979 год і ва Універсітэце Куінс (Кінгстан, Канада) з 1979 па 1980 год[14].
Найбольш важная праца Ромера — у галіне эканамічнага росту, і ён зрабіў важны ўнёсак у развіццё тэорыі эндагеннага росту. Ён быў названы адным з 25 самых уплывовых людзей Амерыкі па версіі часопіса Time у 1997 годзе[15], а ў 2002 годзе ён быў узнагароджаны прэміяй Хорста Клауса Рэктэнвальда ў галіне эканомікі. У 2015 годзе стаў лаўрэатам прэміі Джона Каманса, якую прысуджае таварыства гонару эканомікі Omicron Delta Epsilon[16].
Даследаванне Ромерам эканамічнага росту рушыла ўслед за шырокімі даследаваннямі доўгатэрміновага росту на працягу 1950-х і 1960-х гадоў[17]. Напрыклад, мадэль Солаў-Лебедзя ўстанавіла першынства тэхналагічнага прагрэсу з улікам пастаяннага павелічэння вытворчасці на аднаго работніка. Яго дысертацыя 1983 года, пад кіраўніцтвам Хасэ Шайнкмана і Роберта Лукаса-малодшага, зводзілася да пабудовы матэматычных уяўленняў аб эканоміцы, у якой тэхналагічныя змены з’яўляюцца вынікам наўмысных дзеянняў людзей, такіх як даследаванні і распрацоўкі. Гэта прывяло да двух артыкулаў у часопісе палітычнай эканоміі, апублікаваных у 1986 і 1990 гадах адпаведна, якія паклалі пачатак тэорыі эндагеннага росту.
Выкладаў у Рочэстэрскім універсітэце, Чыкагскім універсітэце, Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі, Стэнфардскім універсітэце і Нью-Ёркскім універсітэце. У Нью-Ёркскім універсітэце заснаваў Інстытут гарадскога кіравання Марона. Яго мэта складаецца ў тым, каб дапамагчы гарадам у планаванні будучага развіцця, у прыватнасці, у паляпшэнні бяспекі, здароўя і мабільнасці грамадзян[18].
Ромер часова пакінуў акадэмічныя колы ў 2001 годзе, каб заснаваць Aplia, кампанію, якая вырабляе онлайн-наборы задач для студэнтаў каледжа. На вэб-сайце Aplia студэнты прадставілі больш за 2,4 мільярда адказаў на хатнія заданні. Aplia была набыта ў 2007 годзе кампаніяй Cengage Learning.
Яму прыпісваюць цытату «Крызіс — гэта страшная рэч, каб яе марнаваць», якую ён сказаў падчас сустрэчы венчурных капіталістаў у лістападзе 2004 года ў Каліфорніі. Нягледзячы на тое, што ён меў на ўвазе хутка растучы ўзровень адукацыі ў іншых краінах у параўнанні са Злучанымі Штатамі, цытата стала аб’ядноўваючым паняццем для эканамістаў і кансультантаў, якія шукаюць канструктыўныя магчымасці на фоне Вялікай рэцэсіі[19].
Ромер паспрабаваў паўтарыць поспех чартэрных гарадоў і зрабіць іх рухавіком эканамічнага росту ў краінах, якія развіваюцца. Ён прасоўваў гэтую ідэю ў выступе на TED у 2009 годзе[20] і ён сцвярджаў, што з лепшымі правіламі і інстытутамі менш развітыя краіны могуць перайсці на іншую і лепшую траекторыю росту[21]. У яго мадэлі прымаючая краіна перадала б адказнасць за чартарны горад больш развітай краіне, што дазволіла б з’явіцца новым правілам кіравання. Людзі маглі «галасаваць нагамі» за ці супраць гэтых правілаў[22].
Урад Гандураса разглядаў стварэнне чартэрных гарадоў, хоць і без нагляду з боку ўрада трэцяга боку, што некаторыя лічаць неакаланіялізмам[22]. Ромер займаў пасаду старшыні «камітэта па празрыстасці», але сышоў у адстаўку ў верасні 2012 года, калі ўрадавае агенцтва Гандураса, адказнае за праект, падпісала пагадненні з міжнароднымі распрацоўшчыкамі без удзелу камітэта[23].
Ромер стаў галоўным эканамістам Сусветнага банка ў кастрычніку 2016 года. Сышоў у адстаўку 24 студзеня 2018[8][9], пасля спрэчкі, у якой ён заявіў у інтэрв’ю The Wall Street Journal 12 студзеня[24][9], што падчас знаходжання на пасадзе прэзідэнта Чылі сацыяліста Мішэль Бачэлет з 2014 года рэйтынг Чылі па лёгкасці вядзення бізнесу быў паніжаны Сусветным банкам у выніку змяненняў метадалогіі, якія, як ён сцвярджаў, маглі быць палітычна матываванымі[9], прэтэнзію адхіліў былы эканаміст Сусветнага банка, адказны за складанне чылійскага рэйтынгу, чылійскі эканаміст Аўгуста Лопес-Кларас[25][26].
Ромер падзяліў прэмію 2018 года з Уільямам Нордхаўсам[27]. Выбіраючы Ромера адным з лаўрэатаў па эканоміцы 2018 года, Каралеўская шведская акадэмія навук заявіла, што ён паказаў, «як веды могуць функцыянаваць у якасці рухавіка доўгатэрміновага эканамічнага росту…. [Папярэднія макраэканамічныя даследаванні] не мадэлявалі, як эканамічныя рашэнні і кан’юнктура рынку вызначаюць стварэнне новых тэхналогій. Пол Ромер вырашыў гэтую праблему, прадэманстраваўшы, як эканамічныя сілы кіруюць гатоўнасцю фірмаў вырабляць новыя ідэі і інавацыі»[28].
Атрымаўшы прэмію, Ромер распавёў, як пачаў задумвацца пра ўзаемасувязь паміж ростам і інавацыямі: «Я спачатку задаў пытанне: чаму прагрэс… паскараецца з часам? Ён ўзнікае з-за гэтай асаблівай характарыстыкі ідэі, якая заключаецца ў тым, што калі [мільён людзей спрабуюць] нешта адкрыць, калі хтосьці знойдзе гэта, кожны можа выкарыстаць ідэю»[29].
У той жа дзень, калі ён атрымаў узнагароду, Ромер ажаніўся з Кэралін Вебер, прафесарам французскай літаратуры каледжа Барнард[30].
{{cite journal}}
: Шаблон цытавання journal патрабуе |journal=
(даведка)