Фрэйзер Стодарт | |
---|---|
англ.: James Fraser Stoddart | |
![]() | |
Дата нараджэння | 24 мая 1942[1][2][…] |
Месца нараджэння | |
Дата смерці | 30 снежня 2024[3][4] (82 гады) |
Месца смерці | |
Грамадзянства | |
Род дзейнасці | хімік, выкладчык універсітэта |
Навуковая сфера | хімія |
Месца працы | |
Альма-матар | |
Навуковы кіраўнік | Эдмунд Хірст[d] |
Член у | |
Узнагароды |
![]() прэмія Альберта Эйнштэйна (2007) ![]() медаль Дэві[d] (2008) член Лонданскага каралеўскага таварыства[d] (1994) прэмія імя Артура Коўпа[d] (2008) ISNSCE Nanoscience Prize[d] (2010) Прэмія стагоддзя[d] (2014) Tetrahedron Prize[d] (2007) |
![]() | |
![]() |
Сэр Джэймс Фрэ́йзер Сто́дарт (англ.: Sir James Fraser Stoddart; 24 мая 1942[1][2][…], Эдынбург — 30 снежня 2024[3][4], Мельбурн[5][6]) — шатландскі хімік, які працуе ў Паўночназаходнім універсітэце ў ЗША. Працуе ў галіне супрамалекулярнай хіміі і нанатэхналогій. Распрацаваў высокаэфектыўныя сінтэзы механічна заблакаваных малекулярных архітэктур, такія як малекулярныя кольцы Барамэа, катэнаны і ратаксаны з выкарыстаннем працэсаў малекулярнага распазнавання і малекулярнай самаарганізацыі. Паказаў, што гэтыя тапалогіі могуць выкарыстоўвацца ў якасці малекулярных перамыкачоў і маторных малекул. Ягоная група нават ужывала гэтыя структуру для вырабу нанаэлектронных прыладаў і нанаэлектрамеханічных сістэм. За свае намаганні атрымаў шмат узнагарод, у тым ліку міжнародную прэмію караля Фейсала ў навуцы 2007 года. У 2016 годзе стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі разам з Жанам-П'ерам Саважам і Бернардам Ферынгам за распрацоўку і сінтэз малекулярных машын.