Ο μεταναστευτικός νόμος αναφέρεται στα εθνικά καταστατικά, τους κανονισμούς και τα νομικά προηγούμενα που διέπουν τη μετανάστευση και την απέλαση από μια χώρα. Ακριβώς μιλώντας, διαφέρει από άλλα ζητήματα όπως η πολιτογράφηση και η ιθαγένεια, αν και μερικές φορές συγχέονται. Χώρες διατηρούν συχνά νόμους που ρυθμίζουν τόσο τα δικαιώματα εισόδου και εξόδου όσο και τα εσωτερικά δικαιώματα, όπως τη διάρκεια της διαμονής, την ελεύθερη κυκλοφορία και το δικαίωμα συμμετοχής στο εμπόριο ή την κυβέρνηση.
Οι νόμοι για τη μετανάστευση ποικίλλουν σε όλο τον κόσμο και καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ανάλογα με το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα του τόπου και του χρόνου, καθώς η αποδοχή των μεταναστών επηρεάζεται από την ευρεία περιεκτικότητα έως το βαθύ εθνικισμό και τον απομονωτισμό. Οι εθνικοί νόμοι σχετικά με τη μετανάστευση πολιτών της κάθε χώρας ρυθμίζονται από το διεθνές δίκαιο. Το Διεθνές σύμφωνο για τα αστικά και πολιτικά δικαιώματα των Ηνωμένων Εθνών δίνει εντολή σε όλες τις χώρες να επιτρέπουν την είσοδο στους πολίτες τους.[1]
Για τον έλεγχο της μετανάστευσης, πολλές χώρες καθιερώνουν τελωνεία στα σημεία εισόδου. Μερική κοινή θέση για σημεία εισόδου είναι αεροδρόμια και δρόμοι κοντά στα σύνορα. Στο τελωνείο επιθεωρούνται τα ταξιδιωτικά έγγραφα. Ορισμένα απαιτούμενα έγγραφα είναι διαβατήριο, διεθνές πιστοποιητικό εμβολιασμού ή προφύλαξης και εισιτήριο. Μερικές φορές οι ταξιδιώτες υποχρεούνται επίσης να δηλώσουν το χρηματικό ποσό που μεταφέρουν.
|
![]() |
Αυτό το λήμμα χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |