داعی (به عربی: داعي) بهطور کلی کسی است که از مردم دعوت کند به اسلام روی آورند.[۱] این عنوان ابتدا بهطور خاص توسط شیعیان زیدی در زمان علویان طبرستان و سپس توسط شیعیان اسماعیلی در الموت و دیگر قلاع دیلم استفاده میشد.
در عصر خلافت فاطمیان در میان اسماعیلیها اصطلاح داعی برای اشاره به رهبری مذهبی غیر موروثی و جدا از ائمه استفاده شد. بعدها عبارت داعی مطلق برای رهبران شاخههای خاصی از جوامع اسماعیلی استفاده شد.[۲]
برخی از بزرگترین داعیان علوی (زیدی) اینان هستند:
برخی از بزرگترین داعیان اسماعیلی اینان هستند: