![]() |
این مقاله بخشی از این مجموعه است: سیاست و دولت هند |
سیاست ویزای هند (انگلیسی: Visa policy of India) مربوط به بازدید شهروندان دیگر کشورها از هند است که باید از یکی از سفارتخانهها یا فهرست نمایندگان دیپلماتیک هند روادید اخذ کنند، مگر اینکه آنها از یکی از شهروندان کشورهایی باشند که برای ورود به هند نیاز به ویزا نداشته باشد یا شهروندانی باشند که در هنگام ورود ویزا برایشان صادر میشود یا به اخذ ویزای آنلاین مبادرت کنند.
کشورهایی که در این دستهبندی قرار دارند برای ورود به هند نیاز به اخذ ویزا یا پاسپورت ندارند. مگر کسانی که از مرز زمینی سرزمین اصلی چین، هنگ کنگ، ماکائو، مالدیو یا پاکستان وارد شده باشند. این اشخاص در صورت ورود به هند ممکن است بخواهند بهطور نامحدود در کشور هند اقامت کنند. شهروندان این کشورها همچنین ممکن است در هند آزادانه زندگی و کار کنند.[۱]
شهروندان خارجی دارای کارت هویت ثبت شده به عنوان شهروند خارج از کشور هند یا دارندگان کارت هویت هندی از شرایط ویزا معاف هستند، این افراد حق اقامت در هند را دارند از جلمه کشورهایی مانند افغانستان، بنگلادش، بوتان (کشور)، سرزمین اصلی چین، نپال، پاکستان کلا مجاز هستند بهطور نامحدود در هند اقامت کنند.
از مارس ۱۹۷۹ شهروندان مالدیو نیازی به گرفتن ویزای ۹۰ روزه ندارند مگر این که از مرز زمینی سرزمین اصلی چین وارد شده باشند.[۲]
شهروندان کشورهای زیر میتوانند هنگام ورود به هند درخواست ویزا کنند از جمله شهروندان بنگلور، چنای، دهلی، حیدرآباد (هند)، کلکته یا بمبئی. ویزای صادر شده برای تجارت، توریستی، پزشکی یا در دستهبندی کنفرانس منظور میشودو اعتبارش ۶۰ روزه است.[۳][۴] هزینه صدور ویزا ۲۰۰۰ روپیه است و خدمات ویزا به هر فرد براساس قانون به این شکل است که هر فرد نمیتواند بر اساس تقویم سال بیش از دو بار اقدام به صدور ویزا کند. در آن صورت شهروندان خارجی میتوانند به جای ویزای ورود برای گرفتن ویزای مدل ویزای-ئی اقدام کنند.[۵][۱]