گیرندهٔ فاکتور رشد شبهانسولین ۲ یک پروتئین گذرندهٔ نوع I است (یعنی دارای یک دامنهٔ گذرندهٔ منفرد است که انتهای C آن در سمت سیتوپلاسمیغشاهای لیپیدی است) به همراه یک دامنهٔ بزرگ بیرون سلولی/لومنی و یک دم سیتوپلاسمی نسبتاً کوتاه.[۸] اندازهٔ IGF2R تقریباً ۳۰۰ کیلو دالتون است و بهنظر میرسد بهعنوان یک دایمر عمل میکند.
گیرندهٔ فاکتور رشد شبهانسولین ۲ برای پاکسازی فاکتور رشد شبهانسولین ۲ از سطح سلول برای تضعیف سیگنالدهی و انتقال پیشسازهای هیدرولاز اسید لیزوزومی از دستگاه گلژی به لیزوزوم عمل میکند. پس از اتصال IGF2 در سطح سلول، IGF2Rها در تشکیل وزیکولهای پوشیده شده با کلاترین جمع شده و اندوسیتوز میشوند. در لومن شبکهٔ ترانس-گلژی، IGF2R محمولههای دارای برچسب مانوز ۶-فسفات را متصل میکند.[۷] IGF2Rها (که به محمولهٔ خود متصل میشوند) توسط خانوادهٔ GGA از پروتئینهای آداپتور کلاترین شناسایی میشوند و در تشکیل وزیکولهای پوشیدهشده با کلاترین تجمع مییابند.[۹] IGF2Rها هم از سطح سلول و هم از گلژی به اندوزوم اولیه منتقل میشوند. در اندوزوم که دارای پیاچ نسبتاً پایینی است، IGF2Rها محمولههای خود را آزاد میکنند. IGF2Rها توسط کمپلکس رترومر، دوباره از طریق تعامل با GGAها و وزیکولها، به گلژی بازیافت میشوند. سپس پروتئینهای محموله از طریق اندوزوم دیررس، مستقل از IGF2Rها به لیزوزوم منتقل میشوند.
عملکرد گیرندهٔ فاکتور رشد شبهانسولین ۲ از گیرندهٔ مانوز ۶-فسفات مستقل از کاتیون فرگشت یافته و نخستین بار در تکسوراخسانان دیده میشود. محل اتصال IGF-2 احتمالاً بهطور تصادفی با تولید یک خوشهٔ تقویتکنندهٔ محل اتصال خارجی در اگزون ۳۴ به دست آمدهاست.[۱۲]
↑Laureys G, Barton DE, Ullrich A, Francke U (October 1988). "Chromosomal mapping of the gene for the type II insulin-like growth factor receptor/cation-independent mannose 6-phosphate receptor in man and mouse". Genomics. 3 (3): 224–9. doi:10.1016/0888-7543(88)90083-3. PMID2852162.
↑Ghosh P, Kornfeld S (July 2004). "The GGA proteins: key players in protein sorting at the trans-Golgi network". Eur. J. Cell Biol. 83 (6): 257–62. doi:10.1078/0171-9335-00374. PMID15511083.