Gasteruption jaculator | |||
(Linnaeus, 1758) | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Gromada | |||
Rząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
Gasteruption jaculator | ||
Synonimy | |||
|
Gasteruption jaculator – gatunek błonkówki z rodziny zadziorkowatych i podrodziny Gasteruptiinae.
Gatunek opisany w 1758 roku przez Karol Linneusza jako Ichneumon jaculator[1].
Głowa o czole gęsto rzeźbionym. Żeberko potyliczne silnie blaszkowate i nieco od tylnego przyoczka krótsze, a głowa przed nim płaska. Bardzo delikatnie ponakłuwane ciemię jest raczej matowe. Śródtarczka z przodu grubo punktowana i pomarszczona, na bocznych płatach pomarszczona, a na środkowym nie. Odnóża tylne o raczej nabrzmiałych goleniach z wyraźną; zarówno one jak nasadowy człon stóp białawo-żółtawe w pobliżu nasady. Osłonki pokładełka samicy od 1,5 do 3 razy tak długie jak nasadowe człony tylnych stóp; na wierzchołku opatrzone białą lub białawo-żółtawą opaską[2].
W Europie wykazany został z Austrii, Belgii, Bułgarii, Chorwacji, Czech, Dodekanezu, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Korsyki, Niemiec, Polski, Rumunii, Rosji, Sardynii, Słowacji, Sycylii, Szwecji, Szwajcarii, Węgier, Wielkiej Brytanii i Włoch[1]. Ponadto znany z Turcji, Iranu[2] i Afryki Północnej[1].