![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
6 stycznia 1929 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
9 września 2006 |
Zawód, zajęcie | |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() |
Lucjan Aleksander[1] Kydryński (ur. 6 stycznia 1929 w Grudziądzu[2][3][4], zm. 9 września 2006 w Warszawie) – polski dziennikarz, konferansjer, prezenter sceniczny i publicysta.
Był synem Juliusza Kydryńskiego i Aleksandry z domu Usarowskiej, którzy pobrali się w 1917; ojciec (zm. 1937) był profesorem filologii klasycznej i języka niemieckiego oraz pracował jako dyrektor Gimnazjum im. św. Jacka w Krakowie, a matka (zm. 1959) była nauczycielką[5]. Miał dwoje starszego rodzeństwa, brata Juliusza (1921–1994) i siostrę Marię (zm. 1997) oraz dwie przyrodnie siostry z poprzedniego małżeństwa ojca, Ingeborgę i Melittę[6]. Kiedy skończył rok, zamieszkał z rodziną w mieszkaniu przy ul. Starowiślnej w Krakowie[7]. Po śmierci ojca w maju 1937 zamieszkał z matką i rodzeństwem w kamienicy przy ul. Felicjanek 10[8]; w 1941 przez kilka miesięcy mieszkał z nimi Karol Wojtyła[9]. W młodości uczył się grać na fortepianie u Haliny Czerny-Stefańskiej, później uczył się także gry na wiolonczeli[10]. W lipcu 1948 zdał maturę[11]. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, po dwóch semestrach przeniósł się na anglistykę, a następnie na historię sztuki i muzykologię, ale nie ukończył żadnego z kierunków[10][12]. Ukończył studia dziennikarskie w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Krakowie[12].
W latach 1951–2002 był redaktorem w „Przekroju”, w którym publikował reportaże, publikował felietony i recenzje muzyczne oraz prowadził dział recenzji filmowych, posługując się pseudonimem „Aleksandra”[13]. W 1953 został felietonistą i recenzentem muzycznym „Dziennika Polskiego”[14]. W 1955 odbył praktykę dziennikarską w redakcji „Neue Berliner Illustrierte”[15]. W 1961 otrzymał dziennikarskie stypendium i uczestniczył w międzynarodowym seminarium Uniwersytetu Harvarda[16].
W latach 80. prowadził audycje: Wiolinem i basem i Rewia piosenek w krakowskiej rozgłośni Polskiego Radia[17][18]. Prowadził program Muzyka lekka, łatwa i przyjemna oraz był konferansjerem podczas Krajowych Festiwali Piosenki Polskiej w Opolu i Międzynarodowych Festiwali Piosenki w Sopocie[19] i koncertów telewizyjnych, jak też podczas koncertów polskich wykonawców w kraju i zagranicą (m.in. Haliny Kunickiej) i zagranicznych artystów grających w Polsce (m.in. Marlene Dietrich, Charlesa Aznavoura, Juliette Greco i Jacquesa Brela)[17][20]. W 1994 zdobył Super Wiktora dla osobowości telewizyjnej, a w 1995 otrzymał Diamentowy Mikrofon dla zasłużonego twórcy radiowego[21].
Napisał kilkanaście książek, m.in. monografie George’a Gershwina (Gershwin, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1975), Johanna Straussa (Jan Strauss, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979) i Franciszka Lehára Usta milczą, dusza śpiewa. Opowieść o życiu i twórczości Franciszka Lehára (Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1992)[22]. Przez 20 lat był konferansjerem duetu fortepianowego Marek i Wacek[23] i napisał znaczącą monografię pt. Marek i Wacek: historia prawdziwa (Wydawnictwo „Pomorze”, 1990). Napisał także książki: Znajomi z płyt (Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1960) i Znajomi z estrady (PWM, 1966)[22], Przewodnik operetkowy: wodewil, operetka, musical (PWM, 1977) i Przewodnik po filmach muzycznych (PWM, 1993) oraz autobiografię Przejazdem przez życie... Kroniki rodzinne (Wydawnictwo Literackie, 2005).
W marcu 1968, po uzyskaniu rozwodu z pierwszą żoną, poślubił piosenkarkę Halinę Kunicką w obecności świadków: Jerzego Połomskiego i Edyty Wojtczak[24]. Mieli syna, Marcina (ur. 1968)[25], a ich synową została piosenkarka Anna Maria Jopek.
Od lat 90. chorował na arytmię i niedokrwistość serca, w 1994 przeszedł operację wszczepienia bypassów[26]. Zmarł 9 września 2006, został pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A30-tuje-25)[27].
Laureat Diamentowego Mikrofonu
14 września 2006 Prezydent RP Lech Kaczyński, w uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej oraz za działalność publicystyczną, nadał mu pośmiertnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[28].