USS „Porpoise” i „Shark” ok. 1905 r. | |
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
13 grudnia 1900 |
Wodowanie |
23 września 1901 |
US Navy | |
Wejście do służby |
19 września 1903 |
Wycofanie ze służby |
16 stycznia 1922 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Długość |
19,5 m |
Szerokość |
3,6 m |
Zanurzenie |
3,2 m |
Zanurzenie testowe |
25 m |
Rodzaj kadłuba |
jednokadłubowy |
Materiał kadłuba |
stal |
Napęd | |
1 silnik benzynowy o mocy 160 KM 1 silnik elektryczny o mocy 70 KM 1 śruba | |
Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Zasięg |
powierzchnia: 184 Mm przy 8 w. |
Uzbrojenie | |
5 torped | |
Wyrzutnie torpedowe |
1 x 450 mm (18") |
Załoga |
7 |
USS Porpoise (SS-7) – amerykański okręt podwodny z początku XX wieku i okresu I wojny światowej, szósta zamówiona jednostka typu A. Została zwodowana 23 września 1901 roku w Crescent Shipyard w Elizabeth i przyjęta w skład US Navy 19 września 1903 roku. W listopadzie 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne A-6. Okręt skreślono z listy floty 16 stycznia 1922 roku.
USS „Porpoise”, zaprojektowany przez inż. Johna Hollanda, stanowił rozwinięcie jego poprzedniego projektu Holland VI – pierwszego okrętu podwodnego zakupionego przez US Navy[1][2]. Oprócz większych wymiarów i wyporności, na śródokręcie przeniesiono zbiorniki balastowe w celu poprawy manewrowości[1]. „Porpoise”, podobnie jak wszystkie okręty typu A, był jednostką pół-eksperymentalną (m.in. testowano na nim różne rodzaje kiosków i peryskopy)[3].
„Porpoise” był małym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. Długość całkowita wykonanej ze stali jednostki wynosiła 19,5 metra, szerokość 3,6 metra i zanurzenie 3,2 metra[1][2][4]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 107 ton, a w zanurzeniu 123 tony[1][2][4]. Okręt napędzany był na powierzchni przez 4-cylindrowy silnik benzynowy Otto o mocy 160 koni mechanicznych (KM)[1][2][5]. Napęd podwodny zapewniał silnik elektryczny prądu stałego o mocy 70 KM[5][6][a]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 8 węzłów na powierzchni i 7 węzłów w zanurzeniu[1][2][5]. Zasięg wynosił 184 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 21 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą[1]. Energia elektryczna magazynowana była w akumulatorach kwasowo-ołowiowych o zmiennym napięciu od 70 do 160 V, które zapewniały 2 godziny podwodnego pływania przy pełnym obciążeniu[2][7]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 25 metrów[8].
Okręt wyposażony był w dziobową wyrzutnię torped kalibru 450 mm (18")[b], z łącznym zapasem pięciu torped[1][2]. Załoga okrętu składała się jednego oficera oraz sześciu podoficerów i marynarzy[1][2][7].
USS „Porpoise” (Submarine Torpedo Boat No. 7) zbudowany został w Crescent Shipyard w Elizabeth[2][10][11]. Stępkę okrętu położono 13 grudnia 1900 roku[10], został zwodowany 23 września 1901 roku[1][2], a do służby przyjęto go 19 września 1903 roku[10].
Pierwszym dowódcą jednostki został por. mar. Charles P. Nelson . Okręt został przydzielony do Centrum Uzbrojenia Torpedowego w Newport, gdzie brał udział w szkoleniu i eksperymentach[12]. Okres od września 1904 roku do lutego 1906 roku „Porpoise” spędził na remoncie w stoczni New York Naval Shipyard. 7 marca 1907 roku został wcielony do 1. Flotylli Torpedowej, a następnie był tymczasowo (do czerwca 1907 roku) używany w Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Annapolis. 21 kwietnia 1908 roku „Porpoise” został wycofany ze służby, a następnie po częściowym demontażu wraz z bliźniaczym „Shark” na pokładzie węglowca USS „Caesar” rozpoczął podróż na Filipiny[12]. 20 listopada 1908 roku w Cavite okręt ponownie przyjęto do służby w 1. Dywizjonie Okrętów Podwodnych we Flocie Azjatyckiej[1][c].
W kwietniu 1909 roku ówczesny dowódca jednostki, chor. Kenneth Whiting podjął udaną próbę opuszczenia zanurzonego okrętu podwodnego przez wyrzutnię torpedową. 17 listopada 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne A-6. W okresie I wojny światowej, pod dowództwem por. mar. A.H. Baileya, okręt patrolował wejście do Zatoki Manilskiej i eskortował lokalne konwoje[12]. 12 grudnia 1919 roku w Cavite A-6 został wycofany ze służby i przeznaczony na okręt-cel. 17 lipca 1920 roku okręt otrzymał numer identyfikacyjny SS-7[2][10]. Z listy floty został skreślony 16 stycznia 1922 roku[2][3][10].