Ανρί-Ρομπέρ | |
---|---|
![]() | |
Γενικές πληροφορίες | |
Όνομα στη μητρική γλώσσα | Henri-Robert (Γαλλικά) |
Γέννηση | 4 Σεπτεμβρίου 1863[1][2][3] Παρίσι[4] |
Θάνατος | 12 Μαΐου 1936[5][1][2] Παρίσι[6] |
Τόπος ταφής | νεκροταφείο Μπατινιόλ |
Χώρα πολιτογράφησης | Γαλλία |
Εκπαίδευση και γλώσσες | |
Ομιλούμενες γλώσσες | Γαλλικά[1][7] |
Πληροφορίες ασχολίας | |
Ιδιότητα | συγγραφέας ιστορικός δικηγόρος |
Οικογένεια | |
Τέκνα | Ζαν Ανρί-Ρομπέρ |
Αξιώματα και βραβεύσεις | |
Αξίωμα | bâtonnier (1913–1919) 16η έδρα της Γαλλικής Ακαδημίας (1923–1936) |
Βραβεύσεις | Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής |
![]() | |
O Ανρί-Ρομπέρ (γαλλ. Henri-Robert, 4 Σεπτεμβρίου 1863 – 12 Μαΐου 1936) ήταν Γάλλος δικηγόρος, συγγραφέας ιστορικών έργων και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας από το 1923.
Ο Ανρί-Ρομπέρ γεννήθηκε από άγνωστους γονείς, αλλά σπούδασε νομικά και έγινε δεκτός στον Δικηγορικό Σύλλογο Παρισίων το 1885 (μάλιστα απέκτησε και διδακτορικό στη νομική αργότερα, το 1895). Ειδικεύθηκε στις ποινικές υποθέσεις και απέκτησε γρήγορα μεγάλη φήμη χάρη στην εξαιρετική του ευγλωττία και τη χειμαρρώδη επιχειρηματολογία του, ώστε να καταστεί σύντομα ένας διάσημος δικηγόρος. Υπερασπίσθηκε μια νέα γυναίκα, την Γκαμπριέλ Μπομπάρ (Gabrielle Bompard), σε μια δίκη για φόνο που έκανε μεγάλη αίσθηση το 1889, κατά τη διάρκεια της οποίας ο δικηγόρος κάλεσε και τον Ζωρζ Ζιλ ντε λα Τουρέτ ως εμπειρογνώμονα μάρτυρα σε θέματα υπνωτισμού.[8] Υπερασπίσθηκε επίσης την απατεώνισσα Τερέζ Υμπέρ και την κατά συρροή φόνισσα μικρών παιδιών Ζαν Βεμπέρ.[9] Το 1887 έγινε γραμματέας της Ομοσπονδίας Γάλλων Δικηγόρων. Το 1903 ένας ανταποκριτής των New York Times στο Παρίσι τον περιέγραψε ως «έναν εξαιρετικά επιτυχημένο δικηγόρο ... τον προτιμώμενο δικηγόρο των εγκληματικών τάξεων, [που] έχει ήδη σώσει αναρίθμητα κεφάλια από τη λαιμητόμο».[10]
Από το 1913 μέχρι το 1919 ο Ανρί-Ρομπέρ ήταν ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Παρισίων. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στράφηκε προς τις πολιτικές δίκες και τη συγγραφή βιβλίων, όπως τα Οι μεγάλες δίκες της ιστορίας (1923), Ο δικηγόρος (1926) και ιστορικά βιογραφικά έργα όπως για τους Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας, Μαρία Στιούαρτ, Αικατερίνη των Μεδίκων, Μαρία Αντουανέτα, και Ανρί Κουαφιέ ντε Ρυζέ ντ'Εφιά.