Emory Remington | ||||
---|---|---|---|---|
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Emory Brace Remington | |||
Geboren | Rochester, 22 december 1892 | |||
Geboorteplaats | Rochester![]() | |||
Overleden | 10 december 1979 | |||
Land | ![]() | |||
Werk | ||||
Genre(s) | jazz | |||
Beroep | muzikant | |||
Instrument(en) | trombone | |||
|
Emory Brace Remington (Rochester (New York), 22 december 1892 – 10 december 1979)[1][2] was een Amerikaanse jazztrombonist.
Emory Remington begon zijn muzikale studies in het jongenskoor van een bisschoppelijke kerk. Zijn vader Fred Remington, een koperinstructeur die cornet en trompet speelde, verraste de jonge Emory op 14-jarige leeftijd met een trombone. Op 17-jarige leeftijd was hij lid (en regelmatig solist) bij de Rochester Park Band. In 1917 trad Remington toe tot de Amerikaanse marine en werd hij toegewezen aan het orkest op een trainingsstation in de buurt van Chicago. Een van zijn maatjes in het Navy-orkest was komiek/violist Jack Benny.
Na zijn terugkeer uit de marine trad Remington toe tot het Eastman Theatre Orchestra in Rochester en werd hij ook faculteitslid aan de Eastman School of Music in 1922. Hij zou daar de rest van zijn leven bij de faculteit blijven. Als trombonedocent was hij liefdevol bekend bij zijn studenten als The Chief. Hij ontwikkelde een systeem van legato opwarmoefeningen (nu vereeuwigd door Donald Hunsberger in zijn boek The Remington Warm-Up Studies (ISBN 0-918194-10-5)), die tot op heden grote invloed hebben gehad op het oefenen van trombone.
Remington was dol op zingen en tijdens zijn lessen zong hij mee met de trombonesound van de student. Hij moedigde zijn studenten ook aan om naar muziek te zoeken die buiten de gebruikelijke literatuur voor trombone viel, met name muziek die de zangkenmerken van hun trombonespel zou verbeteren. Zijn nadruk, hetzij in warming-up of in de praktijk, lag op ontspanning en spelen op een gemoedelijke en zingende manier. Dit was heel anders dan de meer traditionele trombonemethoden uit die tijd die zich richtten op meer marcato en geregimenteerde technische studies zoals de Arban-methode.
Een andere bijdrage van Remington was het Eastman Trombone Choir. Een groot ensemble van trombonisten zou samenkomen om muziek te spelen, geschreven voor meerdere trombones of getranscribeerd uit andere bronnen, zoals het chorale van Johann Sebastian Bach. Het scheiden van de verschillende muzikale delen (d.w.z. SATB: sopraan, alt, tenor, bas) in secties van trombonisten en het omzetten van de muziek in de juiste registers voor de trombone. Remington moedigde zijn studenten aan om muziek voor dit ensemble te transcriberen en verzamelde er een grote bibliotheek van nieuwe werken voor. De muziek van J.S. Bach werd de ruggengraat van het ensemble. Remington gebruikte deze geweldige muziek als hulpmiddel om zijn studenten te trainen in de kunst van het ensemble. Ralph Sauer[3] heeft een goede reputatie opgebouwd met zijn prachtige transcripties van de muziek van Bach. De transcriptie van Donald Hunsberger[4] van Passacaglia en Fuga van Bach wordt beschouwd als een van de eerste van de grote Bach-transcripties.
Geselecteerde secties van zijn methode omvatten oefeningen die zijn ontworpen rond aanhoudende lange tonen, veiligheid in het hoge register, legato spraak, flexibiliteit en slepende spraak en patroonschalen (waardoor een trombonist even bekwaam zou worden in alle toetsen). In 1954 voltooide Remington het werk in samenwerking met C.G. Conn Ltd. bij de ontwikkeling van de C.G. Conn 88H tenortrombone. De unieke klankkleur en het dynamische bereik van het instrument hebben het populair gemaakt onder trombonisten en hebben bijgedragen aan de continue productie vanaf het debuut in 1954 tot heden. Conn produceerde ook een Remington tenortrombone mondstuk dat verkrijgbaar was in een zilveren of gouden plaat. Remington moedigde zijn eerstejaarsstudenten aan om over te schakelen op dit mondstuk, omdat het met een matige inspanning een mooi helder geluid produceerde. Het effect van de 88H in combinatie met het Remington-mondstuk produceerde een zeer uniform geluid in het trombone-koor en de trombonesecties in de grote ensembles. Naarmate de studenten vorderden, zouden ze worden aangemoedigd om naar andere mondstukken over te schakelen om hun geluiden te verfijnen, afhankelijk van de uitvoeringsomstandigheden.
Remington gaf 49 jaar les aan de Eastman School en gaf les aan talloze studenten, van wie sommigen tot de beste trombonisten in de geschiedenis behoren. Hij overleed op 10 december 1971. Op 20 oktober 1979 werd kamer 902 aan de Eastman School of Music formeel de Emory B. Remington oefenruimte genoemd. Remington (band) is vernoemd naar de zoon van Remington, David Remington (1926-2007).
Emory Remington overleed in december 1979 op 87-jarige leeftijd.
Trombonisten die studeerden bij Emory Remington: