Hedda Zinner | |
![]() | |
Pseudonym | Elisabeth Frank, Hannchen Lobesam |
Statsborgarskap | Tyskland, Den tyske demokratiske republikken |
Fødd | 20. mai 1904 Lviv ![]() |
Død |
4. juli 1994, 1. juli 1994 (90 år) |
Yrke | omsetjar, skodespelar, journalist, teaterskodespelar, skribent |
Politisk parti | Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, Kommunistische Partei Deutschlands |
Ektefelle | Fritz Erpenbeck ![]() |
Born | John Erpenbeck |
Prisar | Goethe-Preis der Stadt Berlin, Karl Marx-ordenen, Fedrelandets fortjenstorden i gull, DDRs nasjonalpris, Carl von Ossietzky-medaljen, Lion-Feuchtwanger-Preis |
Hedda Zinner på Commons |
Hedda Zinner (20. mai 1904–4. juli 1994) var ein tysk forfattar, journalist og skodespelar.[1]
Hedda Zinner var fødd i Lemberg i Galizia i Austerrike-Ungarn i 1904. Mor hennar var av austerriksk jødisk avstamming, og faren kom frå Tsjekkoslovakia.
Zinner gjekk imot faren sin vilje om at ho skulle studera på landbruksuniversitet, og byrja i staden på skodespelarakademiet i Wien. Etter dette følgde aktive år i blant anna Stuttgart og Baden-Baden. I desse åra blei ho kjent med forfattaren Fritz Erpenbeck, som ho gifta seg med. Dei busette seg i Berlin, i eit sterkt venstreorientert kunstnarkollektiv.
Zinner byrja skriva tekster om og imot sosial urettferdig, tekster som mellom anna blei gjevne ut i tidsskriftet Die Rote Fahne. I 1930 gav ho også ut tekstar i Arbeiterstimme, AIZ, Weg der Frau og Magazin für Alle.[2]
Hedda Zinner slutta seg til kommunistpartiet, dels som ein reaksjon mot det amerikanske politiet sine brutale åtak på antirasistiske demonstrasjonar. På grunn av det politiske engasjementa hennar kunne ho til slutt ikkje bli verande i Berlin. Zinner emigrerte i mai 1933 til Praha, der ein snakka tysk, slik at ho kunne halda fram med å vera politisk aktiv. Ho skreiv innlegg under pseudonymet Elizabeth Frank, tekster som blei gjevne ut i AIZ og blei sende i radio. I Praha byrja Zinner òg på den politiske kabareten Studio 1934.[3]
I 1935 blei Fritz Erpenbeck gjeven post som korrespondent for AIZ i Moskva. Hedda Zinner følgde med mannen sin til Sovjetunionen. Sjølv om dei ikkje snakka språket såg begge på flyttinga som å koma heim. Dei kom med forventingar om at Sovjetunionen skulle vera ein stad der dei kunne uttykka meiningane sine fritt uten å bli gjevne arbeidsforbod. Regimet til Stalin kom som eit sjokk. Då Molotov–Ribbentrop-pakta blei inngått søkte familien på hausten 1941 vern i byen Ufa ved Uralfjella. Under tida si i Ufa skreiv Hedda Zinner diktet «Eier aus der Ukraine», eit dikt som stilte spørsmål ved kampen til dei tyske soldatane, og oppfordra kvinner i Tyskland til å få mennene sine til å desertera.
I 1942 blei Fritz Erpenbeck kalla til å arbeida i Moskva. Året etter flytta Zinner etter med den eitt år gamle sonen deira John. Familien var to år til i sovjetisk eksil. Deretter fekk dei tilbod om å flytta tilbake til Tyskland, i DDR. Etter andre verdskrigen busette Zinner seg i Berlin.[4]