Un territorio non incorporado no dereito estadounidense é unha zona controlada polo Goberno dos Estados Unidos "onde os dereitos fundamentais se aplican con carácter de lei, pero outros dereitos constitucionais non están dispoñibles".[1] As disposicións constitucionais aplícanse de diversos xeitos, dependendo das leis orgánicas do Congreso e das resolucións xudiciais de acordo coa práctica constitucional dos EUA, coa tradición local e coa lei. Existen cinco territorios modernos habitados que están organizados[2] pero non incorporados. Hai nove posesións estadounidenses deshabitadas. Só o Atol Palmyra está incorporado. Véxase "territorios dos Estados Unidos" e "territorio non organizado".[3]
Todos os territorios habitados modernos baixo o control do Goberno federal poden ser considerados como parte dos Estados Unidos para os efectos da lei, tal como se define na normativa específica, pero o termo xudicial "non incorporado" foi acuñado a finais do século XIX para lexitimar as adquisicións territoriais dos Estados Unidos e a súa Administración sen conceder a cidadanía e sen as proteccións constitucionais ata que o Congreso decretara outras disposicións. A xurisprudencia permitiu ao Congreso impoñer réximes fiscais discriminatorios co efecto dun arancel proteccionista sobre rexións territoriais que non eran estados nacionais.[4]
De 1901 a 1905, o a Corte Suprema dos Estados Unidos, nunha serie de opinións coñecidas como os Casos Insulares, sostivo que a Constitución se estendeu ex proprio vigore (é dicir, pola súa propia forza) a territorios continentais. Con todo, a Corte nestes casos tamén estableceu a doutrina de incorporación territorial, en virtude da cal a Constitución se aplica plenamente só en territorios incorporados como Alasca e Hawai, só parcialmente nos novos territorios non incorporados de Porto Rico, Guam e as Filipinas.[5][6]
Para definir o que é un territorio non incorporado, en Balzac contra Pobo de Porto Rico (1922), a Corte fixo as seguintes declaracións con respecto á corte en Porto Rico:
Unha Corte de Distrito dos Estados Unidos non é un verdadeiro tribunal dos Estados Unidos establecido polo artigo 3 da Constitución que poida administrar o poder xudicial dos Estados Unidos. Foi creado en virtude da facultade do Congreso soberano, concedida en virtude do artigo 4, 3, do devandito instrumento, de facer cumprir todas as regras e regulacións que respecten ao territorio pertencente aos Estados Unidos que sexan precisos. O parecido da súa xurisdición á das cortes reais dos Estados Unidos, para ofrecer unha oportunidade aos non residentes de recorrer a un tribunal non suxeito á influencia local, non cambia o seu carácter de mero tribunal territorial.[7]
En Glidden Co. v. Zdanok (1962), a Corte citou a Balzac e fixo a seguinte declaración en relación cos tribunais de territorios non incorporados:
Sobre consideracións como o artigo III foi visto como inaplicable aos tribunais creados en territorios non incorporados fóra da parte continental, Downes v. Bidwell, 182 U.S. 244, 266–267; Balzac v. Porto Rico, 258 U.S. 298, 312–313; cf. Dorr v. United States, 195 U.S. 138, 145, 149, e para os tribunais consulares establecidos por concesións dos países estranxeiros, In re Ross, 140 U.S. 453, 464–465, 480. 18
"Os habitantes do territorio cedido ... poderán ser admitidos no goce de todos os dereitos, as vantaxes e as inmunidades dos cidadáns dos Estados Unidos".[8] "Esta declaración, aínda que cambiou un pouco na fraseoloxía, é o equivalente, como se sinala en Downes v. Bidwell, da fórmula, empregada desde o principio para expresar o propósito de incorporar territorios adquiridos nos Estados Unidos, sobre todo en ausencia doutra disposicións que mostran unha intención en contrario ".[8] Aquí vemos que o acto de constitución está na xente do territorio, non no territorio de seu, mediante a ampliación dos privilexios e a cláusula inmunidades da Constitución para eles.
11 de abril de 1899: o Tratado de París de 1898 entrou en vigor, transferindo Guam, as Filipinas e Porto Rico desde España aos Estados Unidos. Os tres convertéronose en territorios non organizados, non incorporados.
7 de xuño de 1900: os Estados Unidos toman o control de parte de Samoa concedido polo Tratado de Berlín de 1899, creando o territorio desorganizado non incorporado de Samoa Americana.
23 de febreiro de 1903: baixo os termos dun contrato de arrendamento de 1903, os Estados Unidos chegaron a exercer un control completo sobre Guantánamo, en Cuba, mentres que Cuba retivo a última soberanía sobre o territorio.
29 de agosto de 1916: asinouse a Lei de Autonomía de Filipinas ou Lei Jones, coa promesa da independencia de Filipinas.
5 de agosto de 1947: a Cláusula de Privilexios e Inmunidades con respecto aos dereitos, privilexios e inmunidades dos cidadáns dos Estados Unidos ampliouse expresamente a Porto Rico polo Congreso dos Estados Unidos a través dunha lei federal asinada polo presidente Truman. Esta lei indica que os dereitos, os privilexios e as inmunidades dos cidadáns dos Estados Unidos deberán respectarse en Porto Rico na mesma medida que se Porto Rico fose un Estado da Unión e con suxeición ás disposicións do parágrafo 1 da sección 2 do artigo IV da Constitución dos Estados Unidos.
25 de xullo de 1952: Porto Rico convértese nunha commonwealth dos Estados Unidos, un territorio organizado non incorporado, coa ratificación da súa constitución.[16]
22 de xullo de 1954: a Lei Orgánica das Illas Virxes dos Estados Unidos entrou en vigor, polo que pasou a ser un territorio organizado non incorporado.
1 de xullo de 1967: a constitución da Samoa Americana entrou en vixencia. Malia que non foi aprobada a lei orgánica, este movemento de autogoberno fixo da Samoa Americana algo similar a un territorio organizado.
21 de outubro 1986: as Illas Marshall alcanzaron a independencia desde o Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, aínda que a tutela outorgada polas Nacións Unidas tecnicamente non finalizou ata o 22 de decembro de 1990. As Illas Marshall quedaron como unha libre asociación cos Estados Unidos.
3 de novembro de 1986: os Estados Federados de Micronesia alcanzan a independencia desde o Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, e mantivéronse en libre asociación cos Estados Unidos.
22 de decembro 1990: as Nacións Unidas poñen fin ao Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico para todos agás o distrito de Palau.
25 de maio de 1994: as Nacións Unidas poñen fin ao Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico para o distrito de Palau, terminando co territorio, polo que Palau de facto é independente, xa que non era un territorio dos Estados Unidos.
1 de outubro de 1994: Palau alcanzou de jure a independencia, pero permaneceu en libre asociación cos Estados Unidos.[19]
11 de decembro de 2012: A Asemblea Lexislativa de Porto Rico promulgou unha resolución concorrente para solicitar ao Presidente e o Congreso dos Estados Unidos para responder con dilixencia e eficacia, e para actuar sobre a demanda do pobo de Porto Rico,libre e democraticamente expresada no plebiscito celebrado o 6 de novembro de 2012, para poñer fin, definitivamente, a súa actual situación territorial e para comezar o proceso de admitir a Porto Rico como un estado da Unión.[20]
↑American Samoa remains technically unorganized since the U.S. Congress has not passed an Organic Act for the territory, but American Samoa is self-governing under a constitution that became effective on July 1, 1967.
↑Consejo de Salud Playa Ponce v. Johnny Rullan, p.28: "The Congressional incorporation of Puerto Rico throughout the past century has extended the entire Constitution to the island ...."
↑Os estudosos acordaron en 2009 no Boston College Law Review que "independentemente de como quedou Porto Rico en 1901, cando se decidiron os Casos Insulares, ou en 1922, hoxe en día, Porto Rico parece ser o paradigma dun territorio incorporado como a xurisprudencia moderna entende ese termo legal ".[10] En novembro de 2008, un xuíz de distrito ditaminou que a secuencia de accións do Congreso tivera o efecto acumulativo de cambiar o status de Porto Rico como incorporado.[11]